ایران من با دیدگان اشکبارانم تسلیت
دردل تاریکی زمان انگارمرگ شکستن بال پرواز را انکارمیکند/ آنجا که درهوای گرگ و میش مسافرانم خواب ناز را انکار میکنند/ دریغا که در بیداری سپیده دمان پرواز را بامرگ خفته ایم / بس آرزوهایی با پرندگان امید آسمان/ دریغا که درمیان بس قصه ها وگفته های نانوشته در برگ خفته ایم/ مرگ را در پرواز آرزوهامان باور نکرده آیم/ باورکنید انگار به زیر ضربه های سنگین ترین تگرگ خفته ایم / ایران تسلیت گوی خویشتن است / جهان تسلیت گوی ما/ ایران من تسلیت

بالی دوباره ام بدهگاهواره ی موج سرخم درآخرین نقطه ی زمین. ابرچشم آفتابم بررخساره ی دریا، چکیده برآبم باحاله ای به گستردگی جهان. چترآبی پرازستاره ام .به عمریک دم وبازدم،چشمی به آفتابم ازژرف استوانه م

به کف زنجیردرنخجیر/ کبودندگرده ها وسینه ها واشکهاجاری/ طنین ضجه ها/ هرساله در گرده ودر سینه ،/ رنجورپنجه هاخونین/ باسوز درون سینه ها/ تکمیل میگردد/ندای ناله ها با روضه میپیچد / ومرگ آرام میچرخد دو بار